Τόμας Πίντσον

Ο Τόμας Πίντσον γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1937 στο Γκλεν Κόουβ, στο Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης.

Το 1953 μπαίνει στο Κορνέλ, στο τμήμα εφαρμοσμένης φυσικής, αλλά μεταπηδά στην Αγγλική Φιλολογία. Από το 1955 ως το 1957 υπηρετεί στο Αμερικανικό Ναυτικό. Το 1957 επιστρέφει στο Κορνέλ, όπου γνωρίζει τον Ρίτσαρντ Φαρίνια (στον οποίο αφιερώνει αργότερα το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας), και ίσως παρακολουθεί μαθήματα με καθηγητή τον Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ. Το 1959 δημοσιεύει το πρώτο του διήγημα («Η Βροχούλα») στο Cornell Writer· τα υπόλοιπα διηγήματά του δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά ως το 1964. Από το 1960 ως το 1962 εργάζεται στην Μπόινγκ, ως συγγραφέας τεχνικών κειμένων.

Το 1963 εκδίδεται το πρώτο του μυθιστόρημα, το V., το οποίο κερδίζει το Βραβείο του Ιδρύματος Γουίλιαμ Φώκνερ για το καλύτερο μυθιστόρημα πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Το περιοδικό Time προσπαθεί να τον φωτογραφήσει, αλλά αποτυγχάνει. Το 1965 δημοσιεύει μια κριτική για το Warlock του Όκλεϊ Χολ στο περιοδικό Holiday. Μετακομίζει στην Καλιφόρνια.

Το 1966 εκδίδεται η Συλλογή των 49 στο Σφυρί, η οποία κερδίζει το Βραβείο Ρίτσαρντ και Χίλντα Ρόζενταλ του Εθνικού Ιδρύματος Τεχνών και Γραμμάτων. Δημοσιεύει το άρθρο «A Journey into the Mind of Watts» στο ένθετο των New York Times.

Το 1973 εκδίδεται το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας, το οποίο κερδίζει το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου. Στην απονομή, ο Πίντσον στέλνει τον κωμικό Έρβιν Κόρι να παραλάβει το βραβείο για λογαριασμό του. Την επόμενη χρονιά, η επιτροπή των Βραβείων Πούλιτζερ θέλει, ομόφωνα, να δώσει το Βραβείο Μυθιστορήματος στο Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας, αλλά η συμβουλευτική επιτροπή δεν το δέχεται, γιατί το θεωρεί «άσεμνο». Ήταν η μοναδική χρονιά που το συγκεκριμένο βραβείο δεν δόθηκε σε κανέναν. Το 1975, ο Πίντσον αρνείται το Μετάλλιο Γουίλιαμ Ντην Χάουελς.

Το 1983, ο Πίντσον γράφει την εισαγωγή για την επανέκδοση του βιβλίου του Ρίτσαρντ Φαρίνια Been Down So Long It Looks Like Up To Me. Το 1984, εκδίδεται η συλλογή διηγημάτων του, με τίτλο Βραδείας Καύσεως, με έναν πολύ ενδιαφέροντα πρόλογο γραμμένο από τον ίδιο. Επίσης, γράφει ένα άρθρο στη μνήμη του Φαρίνια στο Cornell Alumni News. Την ίδια χρονιά δημοσιεύει το δοκίμιο «Is It OK to Be a Luddite?» στο New York Times Book Review.

Το 1988 δημοσιεύει κριτική για τον Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στο New York Times Book Review. Επίσης, δέχεται επιχορήγηση από το Ίδρυμα Μακάρθουρ.

Το 1990 εκδίδεται το Βάινλαντ. Το 1992 γράφει την εισαγωγή για το The Writings of Donald Barthelme, και το 1993 γράφει ένα δοκίμιο για την οκνηρία, με τίτλο «Nearer, My Couch, to Thee».

Το 1994 γράφει ένα εισαγωγικό κείμενο για μια συλλογή παλιών τραγουδιών του Σπάικ Τζόουνς με τίτλο Spiked! The Music of Spike Jones, και το 1996 γράφει άλλο ένα για το δίσκο Nobody’s Cool του συγκροτήματος Lotion.

Το 1997 κυκλοφορεί το Μέισον και Ντίξον, το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Πίντσον είχε αρχίσει να το δουλεύει ήδη από το 1975. Επίσης, γράφει την εισαγωγή για το Stone Junction του Τζιμ Ντοτζ. Την ίδια χρονιά, το CNN προσπαθεί να τον βρει, και τα καταφέρνει. Αποτυπώνει τη μορφή του σε βίντεο μέσα στο πλήθος της Νέας Υόρκης αλλά, μετά από παρέμβαση του ιδίου, δεν αποκαλύπτει ποιος από τους εμφανιζόμενους είναι.

Το 2003 γράφει την εισαγωγή για την επανέκδοση του 1984, του Τζορτζ Όργουελ, ενώ το 2004 δανείζει τη φωνή του σε δυο επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων The Simpsons.

Το 2006 κυκλοφορεί το Ενάντια στη Μέρα, και το 2009 το Έμφυτο Ελάττωμα. Στο διαφημιστικό βίντεο για το τελευταίο, ακούγεται η φωνή του ίδιου του Πίντσον.

Το 2013 κυκλοφορεί το Bleeding Edge, το οποίο αναφέρεται στη Νέα Υόρκη του 2001.

Advertisements